حسی که غالبه حس نبودنه...

باید رفت دیر یا زود......

من و تو ساده بودیم،

غریبه،

صمیمی،

نزدیک

اما

روی این یادداشتها هم میرسه به سیاهی...

خوب یا بد، نهایتش شد بی تو بودن...

نقطه ها کی ، کجا دیده شدن؟

پرواضحه،

دیگه حتی من و من هم نمیشه ما،

نه حتی من و سایه ام...

خالی شدیم...

تا حد نبودن

و...

خدانگهدار

Myownnotes بسته شد....

 نمیدونم چی بگم. شاید تقصیر خودتونه. اینکه جامعه مردسالار ما داخلش جایگاه شما خیلی پایینتر از اینی هست که باید باشه به نظر نمیرسه دلیلش یه طرفه باشه. تقصیر خودته که فکر میکنی از برادرت ضعیفتری. اینکه او فکر میکنه میتونه همه جا بره، همه چی رو ببینه، وارد همه فضاها بشه، همه ناکجاها سرک بکشه و عاقلانه تصمیم بگیره اما شما نباید برین، حق ندارین قسمت زیادیش تقصیر خودتونه. خودت باش! سکوت تو فایده ای نداره. تلاش تو میتونه این نهاد ریشه دار اونا رو عوض کنه نه گلایه های تنهائیت و نه حتی سنگ صبور. شاید خودتون نخواستین به این باور برسین، شاید خودتون پذیرفتین.

آی خدا دلگیرم ازت 

ای زندگی سیرم ازت

آی زندگی میمیرمو  

عمرمو می گیرم ازت

این نفسای بی هدف 

زنده به گورم می کنه

چه اعتراف تلخیه

تا رسیدن ته خط

وقت خلاصی از همه ست

وای دنیا بیزارم ازت

سازمان ملل مدتي است حركتي را برای کمک به کودکان فقیر جهان شروع کرده است که بر اساس آن به ازای هر کلیک روی یک سایت معرفی شده، به یک کودک گرسنه در جهان غذا و یا یک کتاب می‌رسد. سایت حقوق سبز بازدیدکنندگان خود را دعوت می کند تا با مشارکت در بخش اهدای کتاب به کودکان و یا برنامه تامین غذا WFP سازمان ملل متحد با کلیک بر روی آدرس http://thehungersite.com بر روی دکمه زرد رنگ وسط صفحه کلیک کرده و به این ترتیب به ازای هر کلیک، کمپانیهای اسپانسر هزینه یک وعده غذای رایگان و یا اهدای یک کتاب را برای کمک به کودکان را تامین می‌کنند.

شما هم یاری کننده باشید...

میخام ذهنمو از همه چی خالی کنم میبینم نمیشه. میخام سنگینی همه چی رو حس کنم میبینم نمیشه. میخام به سبکی از همه چی پر بکشم میبینم بازم نمیشه. میخام هر دو را تواماْ حس کنم تا بشه یه زندگی دوباره بازم میبینم نمیشه. امان از این چیزایی که هیچوقت نمیشه که نمیشه.

واقعاْ درست گفته اونی که اینو گفته : " شروع به فکر کردن یعنی تحلیل تدریجی". خدا میدونه چقدر تحلیل رفته ام. از فکر کردنو، طغیان کردنو، ترسیدنو هزاران فعل دیگه.....

کمی فکر کن به اینا... نه فکر نکن ممکنه تحلیل بری.....

+ می خواهی بدانی می گویم. سهم تو این است که ذهن از تو خالی نبوده، نشده و نمی ماند. من که توی هزاران پیچ و خم استدلالی خام ترین ها رو پخته کرده ام چرا تو را درک نکنم. مسلول هم که باشی درک هوای آزاد سخت نیست. دیدگاههای من بسته یا باز، با افقهای محدود یا نامحدود، همیشه نیمرخی از تو تهدیشون کرده. باور شکست لحظه های تنهایی، با دلهره توی واپسین لحظات روزانه، ترک روزمرگی با اندیشه ردپای تو، به من بگو اگه اینها سهم تو نیست سهم کیه؟ موقع آب دادن باغچه وقتی از پشت برگهای نارنج توی تاریکی ردیف برگها رو نظاره گری، هیچ به این فکر کردی که هر دوبرگی از اینا رو به هر شیوه برداری با هم بطور کامل انطباق ندارن، همدیگر رو کامل پوشش نمیدن. توی چارخونه  خودتو حبس میکنی برای چی؟ بابت چی؟ به من بگو... سهم من از تو چه بوده؟  

+ میشه منتظر تماس لحظه های وارونه نموند، میشه... میشه فرار از دلهرگی را تمرین کرد، میشه.... روی خط صداقت اگه نتونی گام برداری، صداهاشو که دیگه میتونی بشنوی... به من بگو چرا سهم من از مهتاب باید خط بخوره ...

+ روزی که آدم حسابی میگیره،  هیچ کی و هیچ کس رو حوصله نداره، تماس دوستا باعث میشه تا مهموندارشون شی، اونم بعد از مدتها. تماشای رنگ به رنگ شدن آدما توی بازه زمانی نه چندان زیاد، متفاوت شدن دیدگاهها بعد از چند ماه و اندی ، متضاد شدن طرز نگاهها تحت تاثیر محیط، تغییر نگرش و ... شگفت زده ام کرد ولی ثبات برخی زیرساختهای قدیمی که نهادینه شدنشون عقلانی هم نبوده به قوت خود باقی است. عجیبه، واقعاً عجیبه . طبیعت آدما، دگرگون میشه ولی بعضی جاها با ثبات میمونه(هر دو تواماً.) از ناخودآگاه میپرسم منم اینگونه ام یا اینا ثبات درونی ندارن؟ دنده هاشون لقه یا جیباشون پره؟ خلاصه صحبت موفقیتها شد. پول، شهرت، ازدواج و ... به بازی گرفته شد و روشهای تجزیه و تحلیل و ایدئولوژیها متفاوت. اینکه یک تحصیلکرده (حالا شما به دو نوعش فکر کنین هم وطنی هم غیروطنی.) فکر کنه موفقیت از هر نوعش مقبولیت میاره برای من هضمش سخت بود ولی گزاره ها رو نخواستم تحلیل نکرده باشم. مدتها میشه که از تجزیه و تحلیل این نوع گزاره های فصلی و عطفی و شرطی دل خوشی  ندارم (پنج سال پیش کلاس فلسفه رو هنوز یادمه). اینا زیر سوال بردن مسائل بنیادی، همون خط قرمزها رو از من میخواستن و منم ساده گفتم نمیدونم، از سادگی نگاشون کردم و واقعیتو گفتم. عقل، عقل، عقل... منطق، منطق، ...  مگه عقل شماها از کجا اومده؟ از تعامل با محیط... مگه این محیط شمارو کیا ساختن؟ حتماً با عقلشون ساختن؟ وقتی اصول استدلالهای قیاسی و استقرایی و...  برای اونا ورق زده میشه و حرف از نظریه فازی میشه(سکه بیش از دو رو داره.) تازه میرسن به جایی که اونجا همه چی غرق ابهامه. و اما بحث بعدی در مورد تناسخ بود...

+ بالاخره اومدم . بعد از مدتها اومدم تا حرفی زده باشم خطی کشیده باشیم روی دیوارکی که حجم سنگینش مدام و مدام آبکی تر میشه. همینو بگم که توی این مدت با استدلال و مناظره هم نتونستم دروغهای دوروبرمو محو کنم. شاید فردا بشه ولی توی سکون و این خستگی...                               

+ دیشب هر کاری کردم که رگه های خواب توی این ذهن خودسازگار و تاریخ گرای افلاطون پسند جا بگیره نشد که نشد. اونوقت دیدم که باید بلند شم و این ...

+ توی این مدتی که اینترنت اینجا تعطیل شده یه توفیق اجباری حاصل شده تا نفسی چاق کنم. شاید بعضی وقتا لازمه که این Gatway ها یا دروازه های بزرگ بسته شه تا یاد دریچه ها هم بیفتیم که ممکنه هر کدومش به جهانی دیگه راه داشته باشن... بله و بدینسان بود که بعد از مدتها My Document رویت شد، چپ و راستش، بالا و پایینش ، تمام رخ و تمام قدش... پیمودن چندکیلومتر هم لازمه تا بعضی وقتا طراحی پاک کردن ذهن کثیفمو مرور کنم...

و اما Newsheen : منو به نفی کار، زمان و فاصله دعوت می کنی و نمیدونی من به چه دلهره به باور اونا نزدیک شدم. جاده رسیدن من و تو، ای آشنا! مهلک، مخروبه و سوخته از دیدگاه های فرهنگی و اجتماعیه، ماسیده و پلاسیده از این جنبشهای موازی آدما... ای همتا! رها کن. من طاقت طرد اندیشه هاتو ندارم. ای ضد بشر! ای سکولار! ای هوشمندِ موشکافِ بی رحم، ای اشرف مخلوقات! چقدر ادبیات تلخی داری. باور نمی کنی اگر بگویم که چقدر دیالوگهایت برای من سخت است...

باور کن قهرمان داستان هم که باشی، نقش اول هم که باشی، بیش از هر کسی آزاد هم که باشی، به خدا نزدیک هم که باشی، از بیماری رایج عصر خودت هم که نداشته باشی، باز هم ستاره ها روی مدار خودشون حرکت می کنند. ما فقط با دغدغه های روزانه خوشیم... چه به هویت خلاق اشیا میتونیم داشته باشیم.

+ ایستگاه: یک ایستگاه، زبانهای رک گو و هرج و مرج. چه همهمه ها که در تنهایی این ها وجود دارد... و من از شباهت خودم به همه این آدما خنده ام می گیرد که چقدر توی این محیط بسته از هر دو جنس نیمه دوم دارم. صدازدنشون، پرت شدگیشون، جهت گیریشون، نگاشون، اخلاقشون، بی توجهیشون ، کیفیتهای انسانیشون و... چقدر اینا مثل من هستن... ههههههه.. چقدر اینا آزادن....

+ پشت کیوسکه یه دیوارنوشته، چه حرفای قشنگیه....  تعدیل رفتار، رسیدگی، تسهیلات ویژه، تخفیف، مرحله جدید، شکوفایی، پیشرفت، ساده سازی، شفاف کردن، سالم سازی.. شمام یه نگا بندازین اولین باجه ای که میرسینو میگم.

+ شکیبا: فعلاً که مشغولیم. بزار یه کم سرمون خلوت شه اونم بچشم. مگه میشه ما هم آدمیم دیگه دلمون هوا میکنه. باشه حالا شما فرانسویتونو تمرین کنین، اخم نکن میام. مینیاتوری نشو دیگه ...

+ کیمیا: کیمیای من تازه، نه ساده نه بیصدا و نه فضول. کیمیای من رنگ بی رنگیه، صدای ساده تازگیه و من اونو بارها حس کردم. حس رفتن اما بودن، رفتن اما موندن، موندن و بریدن، بریدن و دل بستن و...

+++ آخر اینکه بریده هاتونو میزارم. نشون به اینکه دیدمتون . شما چقدر منو دیدین؟

+ در ضمیرت اگر این گل ندمیدست هنوز،

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نورزیده ست هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت !

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد،

دوست می باید داشت !<-PostContent>

+ تو فکر یه سقفم

یه سقف رویایی

سقفی برای ما

حتی مقوایی.<-PostContent>

+ من سربه زیرتر شدم یا مردم کم حوصله تر؟؟؟<-PostContent>

+ امروز حوالی صبح بود

که خواستم با دستان خود بشمارم

این قطره های جان گرفته شبنم را

اما - آه - دیگر مجالم نبود

چون چشمان من

بدجوری بوی شب گرفته بود.<-PostContent>

+ دروس عمومی همش درموردخیار و گوجه است<-PostContent>

+ حرف های بی مخاطب، و حرف هایی که باید به کسی زد اما نباید بشنود<-PostContent>

سوال این است چت باشه یا نباشه؟ شاید توی دنیای مجازی هیچی برای من جالب تر از این قسمتش نبوده، یه چیزی که سر و ته اون پیدا نیست ولی بازم هست... آخرین بار مورد خوب اون رو با Nowsheen_25 در Perfspot داشته ام، وقتی متوجه شدم که این تبلیغات مخرب چه تاثیری داره که یه تحصیلکرده هندی از حیدرآباد، زندگی در ایران رو سخت می‌پنداره اونوقت با استدلال و منطق قانعش میکنی که نه بابا همچین خبرایی هم که میگن نیست، با خودم میگم اینم یه کاربرد مثبت اونه. تازه یه فایده‌اش هم اینه که با یه دنیای خوب دیگه آشنا میشی که شهر شهر فرنگه و آدماش از همه رنگ (Goodreads). ولی گاهی وقتا هم میشه که... خیلی وقت‌ها از سوی اکثریت این مسئله عادی تلقی میشه که همه از این محیط انتظارات دیگه‌ای دارن و اگه اونجوری نباشین معلومه که باید برین. برای من خودم زیاد پیش اومده. بعد از کلی فلسفه و بحث از همه جا، همه چی و فلان برای چی از فلان اومده، چه شده، کجا میره و هی دلیل بیار و از اینا... یهو طرف میگه برو باهات حال نمیکنم. حالا اونوقت تازه متوجه میشین زیادم بیراهه نگفتن، دنیای ضد و نقیض، خوب و بد، پایدار و ناپایدار و ...

چرا......

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند            بنگر که تا چه حد است مقام آدمیت

   ما آدما گاهی وقتا خودمونو هم نمی بینیم. همینجوری با هر چیزی همراه میشیم. جهت جریان ما رو با خودش میبره، غرق خواسته هاش میشیم، دنیامونو عوض میکنه، ما رو تا ناکجاها میبره، خواه جریان ارزشی باشه خواه نباشه، پسوندش خوب باشه یا نباشه، با طبیعت درونی و چندگانه‌ی ما سازگار باشه یا نباشه، اسیرش که شدیم انگار دیگه راهی جز ادامه نداریم. تقصیر کسی که نیست، تلفیق و آمیزه علومهای متفاوت درهم برهمیم. آموزه های پدرانه مذهبی_سنتی، یه بافت ریشه ای و ساختار دگرگون یافته امروزی و یه تعامل ناسازگار. پرواضحه که نتونی دمساز بشی باختی و اونوقت دیوونگی و دیوونگی و دیوونگی...

گاهی وقتا لازمه روی صفحات زندگی مثل املاهای بچگی غلطامونو تمرین کنیم.

ما باید باور کنیم که...

نمیدونم چی بگم همینو میدونم که حکمت خدا بیشتر از ایناس و این منم که از درک تغییرات هستی عاجزم. امروز یه ایمیل بدستم رسید که دگرگونم کرد باور کنید تا لحظاتی قفل کردم. دیگه کم کم بشر داره برای کودکاش بجای اسباب بازی موجود زنده دست ساز خودشو عرضه میکنه.

و اما کل خبر :

« دانشمندان علم ژنتیک با بی رحمی تمام موجودی ساخته اند که کاملاً درد را احساس می کند ولی نمی تواند جیغ بکشد.

شرکت جن پتس (Genpets) اقدام به تولید انبوه حیوانات ژنتیکی کرده است که نمونه آنها در طبیعت وجود ندارد. این موجود در حالت خواب زمستانی در بسته بندیهای مخصوص در فروشگاه های این شرکت عرضه می شوند.

حیوان خانگی ساخته شده در این شرکت مانند دیگر حیوانات دچار درد و رنج می شود اما بگونه ای ساخته شده که هنگام درد، سر و صدای زیادی نمی کند. عمر این حیوان یک تا سه سال است و پس از خروج از بسته بندی و برخاستن از خواب زمستانی به سرعت با انسان و کودکان انس می گیرد.

 این شرکت اعلام کرده است که بزودی فروش انبوه محصول خود را در قفسه فروشگاه های زنجیره ای و نمایندگیهای خود آغاز می کند و اکنون در حال ثبت و اهدای حق نمایندگی فروش است.

این شرکت با استفاده از دستاوردهای مهندسی ژنتیک، با اصلاح و دستکاری مولکولهای DNA که حاوی اطلاعات زیستی و وراثتی جانداران است اقدام به تولید انبوه و فروش پستانداران زنده کرده است. بسته بندیها دارای نشانگر ضربان قلب حیوان، چراغ LED که درجه‌ی تازگی حیوان را نشان میدهد و لوله‌ی ویژه‌ی تغذیه است.

این حیوانات مانند دیگر حیوانات، دارای عضله، استخوان و خون هستند و اگر قسمتی  از بدن آنها بریده شود، خونریزی می کنند و در صورت عدم مراقبت جان خواهند باخت.

DNA این حیوانات بر اساس فن‌آوری Zygote Micro Injuction تهیه شده است. این فن‌آوری در سال 1997 بوجود آمده است و در سال 2003 از آن برای تلفیق DNA انسان و خرگوش با موفقیت استفاده شد.

اقدام شرکت Genpets دغدغه فیلسوفان و حامیان حقوق انسان و حیوانات را بار دیگر گوشزد می کند و بیم زندگی در جهانی مانند "جزیره‌ی دکتر مورو " را به ذهن متبادر می کند. داستان جزیره دکتر مورو به شرح زندگی دانشمندی به نام دکتر مورو می‌پردازد که به دلیل انجام آزمایش‌های عجیب و غریبش روی حیوانات از جامعه علمی انگلستان طرد شده و به جزیره‌ای متروک رفته است. او طی آزمایش‌هایش برخی موجودات را به مخلوقاتی انسان‌نما تبدیل کرده که اگرچه ظاهری مثل انسان دارند، اما هنوز کاملاً انسان نیستند. به منظور اجتناب از حمله این موجودات به انسان‌ها، دکتر مورو قوانینی را برای آن‌ها وضع می‌کند اما آن‌ها طی حادثه‌ای قوانین را زیر پا گذاشته و با دکتر مورو و همکارانش درگیر می‌شوند. کتاب جزیره دکتر مورو چندین بار به‌ صورت فیلم درآمده است که در نسخه سال 1977 برت لنکستر و در نسخه سال 1996 مارلون براندو و وال کیلمر به ایفای نقش پرداخته‌اند. در جزیره‌ی دکتر مورو حیواناتی زندگی می کنند که نیمی انسان و نیمی حیوانند.

بنظر می رسد با عرضه انبوه این حیوانات خانگی، که برخی خصوصیات عروسک ها را تیز دارا هستند، نسلی از کودکان پرورش می یابند که تفکر متفاوتی در مورد حیات، سرمنشاء و ماهیت آن در ذهن خواهند داشت و به این ترتیب نگاه آنان به زندگی و فرهنگ زیستی آنان دگرگون خواهد شد.

پی‌نوشت ۱ : لینکهای صفحات خارجی مرتبط  سایت اصلی  لینک 1  لینک 2  دیدن در YouTube

پی‌نوشت ۲ : لینک دانلود کاتالوگ محصول (PDF)

   چقدر از اینکه به دیگران بی واهمه، بدون دلیل، بی هدف و بی منطق برقم مغلطه مارک و مهر تمسخر بزنی بدم میاد. از این محیط لعنتی با صدای کرکننده عوام فریبش بدم میاد. از  بودن sms های توهین آمیز نسبت به آدمایی که خودشون دردمندتر از مسخره شوندگانشون هستند بدم میاد. از اینهمه ، اینهمه و اینهمه اینهمه چی، مساله ساز صدمن یه غاز بدم میاد. از دور خودم چرخیدن، الکی نشستن، زل زدن، بیخود و بی جهت بافتن بدم میاد. از اینکه برای کسی که مفهوم قانون رو بلده ولی اونجوریه دست تکون بدی، با ماشین براش بوق بزنی، براش sms‌ بدی بدم میاد. از این ایده آلیستهای نوباوه ی بی منطق ناسازگار عوضی از خودراضی بدم میاد. دیگه دارم به همه چی شک میکنم. از این، از اون، از همه چی، از همه کس،از این هوا، از این زمین، از این محیط آلوده، از این فساد، از این اعتیاد،از این بازیها،  از این بازیچه ها،از این دفتر و دستک،  از این سیاست، از این دستگاه، از این بازار وارونه، از این کوله پاتوقهای مکاره، از این همه کنایه، صحبت از کشتن فلان زن فلان کاره و... بدم میاد.

آنکه می‌خواهد روزی پريدن بیاموزد

نخست می‌بايد 

ايستادن،

راه رفتن،

دويدن،

و بالارفتن را یاد بگیرد.

پرواز را با پرواز آغاز نمی‌کنند.

                                                   فردريش نيچه

+ ترجمه سخنانی نغز از ویکتور هوگو  محبت یکی از دوستانه که خوندنش خالی از لطف نیست:

« اول از همه برایت آرزو می كنم كه عاشق شوی،

و اگر هستی ، كسی هم به تو عشق بورزد،

و اگر این گونه نیست ، تنهایی ات كوتاه باشد،

و پس از تنهایی ات ، نفرت از كسی نیابی.

آرزومندم كه این گونه پیش نیاید.......

اما اگر پیش آمد ، بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی كنی.

برایت هم چنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،

از جمله دوستان بد و ناپایدار........

برخی نادوست و برخی دوستدار...........

كه دست كم یكی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،

برایت آرزومندم كه دشمن نیز داشته باشی......

نه كم و نه زیاد ..... درست به اندازه،

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند،

كه دست كم یكی از آنها اعتراضش به حق باشد.....

تا كه زیاده به خود غره نشوی.

و نیز آرزومندم مفید فایده باشی ، نه خیلی غیر ضروری .....

تا در لحظات سخت،

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،

همین مفید بودن كافی باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

هم چنین برایت آرزومندم صبور باشی،

نه با كسانی كه اشتباهات كوچك می كنند........

چون این كار ساده ای است،

بلكه با كسانی كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می كنند.....

و با كاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی،

خیلی به تعجیل ، رسیده نشوی......

و اگر رسیده ای ، به جوان نمائی اصرار نورزی،

و اگر پیری ، تسلیم ناامیدی نشوی...........

چرا كه هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است

بگذاریم در ما جریان یابد.

امیدوارم سگی را نوازش كنی ،

به پرنده ای دانه بدهی

و به آواز یك سهره گوش كنی ، وقتی كه آوای سحرگاهیش را سر می دهد.....

چرا كه به این طریق، احساس زیبایی خواهی یافت....

به رایگان......

امیدوارم كه دانه ای هم بر خاك بفشانی .....

هر چند خرد بوده باشد .....

و با روییدنش همراه شوی،

تا دریابی چقدر زندگی در یك درخت وجود دارد.

به علاوه امیدوارم پول داشته باشی، زیرا در عمل به آن نیازمندی.....

و سالی یكبار پولت را جلوی رویت بگذاری و بگویی :

" این مال من است " ،

فقط برای اینكه روشن كنی كدامتان ارباب دیگری است!

و در پایان،

اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی....

و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی،

كه اگر فردا خسته باشید،

یا پس فردا شادمان،

باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید .....

اگر همه این ها كه گفتم برایت فراهم شد ،

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو كنم ......................».

 +  من دارای یه بُعد کیهانیم و این برای همه عمرم فکر کنم کافیه. اینقدر قشنگ، زبر و زرنگ، تر و تمیز، با حوصله، با علاقه و با وقت گذاشتن همه چیو حل میکنه که انگار داره شکر و توی آب حل میکنه. حس فردا براش عادیه و به راحتی آب خوردن تحولات هستی رو جشن میگیره. نمیدونم چرا ولی توی قاموسش اصلاً همزیستی مسالمت آمیز حک نشده، اهل دل که نباشی از تو میگذره. همینجوری بی هوا تصمیم میگیره بره سمت ابدیّت. زمانی شروع میکنه به چرخش خلاف جهت گذشته و اون زمانیه که منو توی این فضای چهاربعدی سردرگم میکنه. تردید من اینه که یه روز از اسارتش رها شم... شاید شمام از این بعدا داشته باشین... 

* من نمیخام کسی واقعیت رو  بهم بگه آخه میدونین واقعاً تلخه... گاهی شنیدن و روبرو شدن با حقایق تلخ ممکنه مفید باشه ولی اکثر وقتا زندگی رو ناخوشایند میکنه. حتماً میگین همینجوری میخواستی روی واقعیتها راه بری. واقعیت اینه که دردو میدونیم و درمون نه...

** شده بعضی آدما رو دلتون نخواد دیگه هرگز ببینین ولی براتون شاخ شدن... شده ببینین بعضی آدما که مهربون، بی ادعا، بی حاشیه، آروم و بی تنش هستن دارن زجر میکشن... شده حس کنین برای بودنتون دلیلی نیست ولی هستین... شده فکر کنین تکیه گاه دارین یهو زیرتون خالی شه... شده با سرگذاشتنتون رو زمین درداتون یهو شروع شه..... شده از یه پتانسیل توی ذهنتون به یه حالت تهوع برسین ... شده بدون انگیزه یه کارو مجبور به انجامش بشین... تازه اینا همه فقط قسمتهایی از اون واقعیاته... 

***بعضی وقتا حسابی به پروپای خودمون میپیچیم و بیزار میشیم از دورو برمون ، از خودمون. بی آنکه کاری کرده باشیم، راه خاصی رو رفته باشیم، با کسی قاطی شده باشیم، حس می کنیم درصدی ناخالصی داریم و این یعنی عذاب وجدان. اینو جمع بستم چون مثل همیم.

من هنوزم که هنوزه حرف آدما رو درست متوجه نمیشم، دیگه هم امیدی نیست...

چقدر گفتن این جمله که گذر زمان مشکلو حل میکنه خوشاینده... 

نمیدونم چرا مردم اینقدر میدون دنبال هیچ...

دیگه این هوا هم برای من و تو زیادی کثیفه...

***********************************************************************

اینجا که کسی به من بپیوندد نیست           صبحی که به روی ظلمتم خندد نیست

زنجیر فراوان است اما  افسوس                       چیزی که مرا به زندگی بندد نیست 

+ از ایران........... تا یونان .........

من نمیدونم میشه یه یونانی رو درک کرد یا نه... برای یه بیگانه میشه سفره پهن کرد یا نه...

ساده، لطیف، دوست داشتنی و صمیمی. النی رو میشه بی فاصله هم فهمید با شور و اشتیاق از آتن حرف میزنه که توی شلوغیش النی رو گم کرده، از آینده میگه و آخرشم برام یه دعای مسیحایی میکنه...

اهل فلسفه، با یه وسعت اندیشه ، با این سن کم و از این جنس(شرمنده رفقا شدیم) توی ایرانمون ندیدم ولی این ریزه میزه یونانی خوب سنگ روی یخ میکنه...... میخنده و میخندونه.... . و به فکر وادارم میکنه.......

این مشکل زبانم منو ... چکارش میشه کرد...

چند نمای چهارگوش از النی...

میخام تا میتونم روی واقعیتها پرسه بزنم. شاید بشه. امتحانش که ضرری نداره. بابا دیگه لااقل از عاشقی که بهتره...........

خیالی نیست... خیلی ها اینجورین. مال خودشون نیستن، استقلال ندارن، تا میای باهاشون حرف بزنی از کوره در میرن........

چه جور میشه به یکی فهموند که شب اونقدرا که میگن سیاهی  نداره........ البته اگه طرف هيچي نفهمه ممكنه كمي نا اميدكننده باشه .........

دروغا جای خاطرات قدیمی رو گرفتن........

دلم میخواست یه جورایی میتونستم از اول شروع کنم ولی مگه میشه. یه چیزی که سالیان سال شکل گرفته، چکیده شده، هی کپی شده، هی رایت شده. اومده اینور، رفته اونور، وول خورده، خوابیده، پاشده، چسبیده، رها کرده، مگه میشه رسیتش کرد........

 لعنت به این شانس. خواب هم که میاد کابوس داره..........

سرزنده که میشم حس تو باریدن میگیره، تا کی میخوای بباری.............

خستگی این روزا بیش از حد میاد سراغم. دست بردار هم نیست تا آخرای شب میمونه. من کاریش ندارم خودش خسته میشه میره........

نوبتی هم که باشه حس تو بعضی وقتا جایگزین میشه. سر ظهر، نیمه شب، وقت غروب، گفتم که نوبتیه. حس تو، اندیشه تو، دوری تو، سادگی تو و اندیشه آشفته درهم برهم و وارفته من...........

نمیدونم چرا هر کاری میکنم نمیشه روی خط زمینه نوشت. با هر خطی هم مینویسم نمیشه. شاید درستش همین باشه. شایدم قضا و قدره. شایدم جبره........

باز نکني پنجره را
گردبادي که ندارد دلخوشي از ساقه ی نور
ز سر وسوسه ی کوچه غرق سکوت
مي زند بر سر هر معجزه اي
عطش وحشي خود را
باز نکني پنجره را
آرامش آن شهر مخوف
که نه اقاقي اش مانده
نه طراوتي از گيلاس مي شکند
باز نکني پنجره را
آن باوري را که با دست تهي
چشم چمنزار مي بيند
نکند باد غرور با خود ببرد
باز نکني پنجره را
شايد اين روح محبت
که خيالش در اين کوچه نشسته
ز سر عشق خودي نشناسد
باز نکني پنجره را

   اینم از سال ۸۶. با همه خوب و بدش، با همه بگیر نگیرهاش، با همه زد و خوردها، با همه کند و کاوها، با همه و همه چیزش گذشت. راستی خوب بود یا بد؟

    به فردا خیلی امیدوارم و از فردا خیلی فاصله دارم، نامرادیها دیده ایم و دم بر نیاورده ایم تا شاید فردا فراموشش کنیم. باورنکردنیها شنیده ایم و باور داریم که دردمان را باورکردنی است درمان شدن.تپش قلبمان را به او سپردن گرچه سخت است به هوس ره ندادن، به او سپرده ایم، عذاب نبودنش را چشیده ایم و در غربتش تنها گریسته ایم، امیدمان را به رهش روانه کرده ایم، نازش را گهگاهی خریده ایم و به نیازمان رسیده ایم، چه بسا صدای گرفته مان را شنیده و به خود نیاورده که خطاها کرده ایم. امید که این بار در صباحی دیگر خویش را به بزرگی خود به ما متوجه سازد.